“Ahşap oyuncak” denince akla ilk gelen, genelde sağlıklı, nostaljik olmasıdır. Her ne kadar ahşap oyuncakla, ahşap oyun aracı veya malzemesi birbirinden farklı olsalar da– oyun aracı sadece oyun içinde oyuncak yerine geçmektedir-taş, tahta, bez parçasını vs. ahşap oyuncakları- hepsini olmasa bile-oyun araçları grubuna daha yakın buluyorum. Bunun nedeni ise, kullanılan malzemenin doğada çok kolay bulunması ve insan becerisiyle yapılabilirliğini hissetmemizdir.

Çocuk, ahşap oyuncağı elinde tutarak, onun sıcaklığını ve mükemmel dokusunu algılayarak doğayı, ağacın özünü ve doğa ile ahengini görür, anlar ve öğrenir. Yaşamdaki dönüşümü anlaması için çok önemli olan bu oyuncak, her şeyin bir kaynağı olduğunu, doğadaki döngüyü kavramak için bir araçtır. Ahşap oyuncağı tanımlarken hep geriye bakıyoruz, teknolojinin gelişmemiş olduğu dönemlere. Topaçlar, yo-yolar, değnek atlar, çeşit çeşit arabalar ve annelerimizin, babalarımızın değerini çok iyi bildiği, bunu da keyifle bizlere anlattığı oyuncaklardır.

Ahşap oyuncak binlerce yıllık geçmişe dayanıyor. En eski ahşap oyuncak olarak topaç biliniyor. Mısırlılar topacı parmakları arasında çeviriyorlar; çocukların güzel yazı yazmaları, küçük kas gelişimi için ne kadar da önemlidir topaç! Bizde ise unutulan, çocukların tanımadıkları bir oyuncak…

Çocuk olsun, yetişkin olsun oynamaktan keyif aldığınız bir oyuncak, hele kendiniz yapıyor, boyuyorsanız, oyuncağınız size daha da keyif veriyor.Fakat nedense oyun, oyuncak denildiğinde sadece bir oyalanma aracı olduğu gibi bir düşünce var toplumumuzda. Hiçbir beceriyi elde edemiyor gibi görünse de eğlenmenin, keyif almanın da eğitime bir katkısı olmuyor mu?

Gazi Üniversitesi-Alternatif Çocuk Gazetesi

Şule Şenol- Alternatif Eğitim Derneği