Çocuğunuz 3-4 yaşında olduğu halde, hala eteklerinizden ayrılmıyorsa, siz yanından ayrıldığınız an çığlığı basıyorsa size bağımlı hale gelmiş olabilir. Onun ileride kendi işlerini kendisi yapabilen ve kendine güvenen bir birey olması için, size bağımlı olmasını önlemelisiniz.

Bebeklerin, annelerinin bedenle­rinden çıktıktan sonra dış dünya­ya alışmaları zaman alır. Kendile­rini güvende hissetmek için ilk yıl sü­rekli annesinin bedenine dokunmak is­teyen bebekler, her ne kadar ikinci yıl özgürlüklerini ilan da etseler, güvende olduklarını hissetmek ve kendilerini korumak için anne-babalarının çevre­sinden ayrılmamaya özen gösterirler. Uzmanlara göre bu kendini koruma içgüdüsü 3 yaşına kadar normal olarak kabul edilirken, 3 yaşından sonra ço­cukların annelerinin eteklerinden ayrıl­maması ve bağımlılığın azalmaması pek de normal bir durum sayılmıyor. 3 ya­şından sonra annesinden bir süre ayrı kalabilecek olgunluğa erişen çocuklarının, annelerinin bunun böyle olduğunu kabul etmemeleri, çocuğu yanlarından “hiç” ayırmamalarına neden oluyor. Bu da çocukta ayrılık korkusu yaratıyor. Annesiz geçen bir saniye bile, çocuğun çığlıklar içinde annesini yanında iste­mesine yol açıyor.

Bununla beraber bu tip anne-babalar, çocuklarının henüz bir şey yapma becerisi kazanmadıklarını düşünerek, çocuklarının yerine onların her işini (beslenme, kıyafetini giydir­mek gibi...) yapmaya çalışıyorlar. Bu da yine çocukların annesiz bir şey yapama­malarına, anneye bağımlı olmalarına ve hatta bu bağımlılığın ileride, yetişkinlik döneminde de aynı şekilde devam et­mesine neden oluyor.