Pek çok anne-baba, küçük bir çocuğun oyununu yönlendirmenin en iyi yöntemini merak eder. Bu noktada araştırmalar, sağduyunun önerilerini doğrulamaktadır: Sabır gösterecek zamanınız olduğunda, yere diz çökün ve çocuğun oyunuyla ilgilenmeye başlayın ve bırakın öğrenen çocuk olsun. İşte bazı kurallar:

• Çocuğun aktif ilgi ve katılım göstermesini sağlayın.
• Çocuk pasif gibi görünüyorsa, basit bir faaliyete başlayın ve sonra sırayı hemen ona verin.
• Yetkin nöron şebekelerinin gelişebilmesi için söz konusu faaliyetin birçok kez tekrarlanması gerektiğini unutmayın. Tekrar, küçük çocuklar için sıkıcı değildir. Ama eğer siz bir hareketi defalarca tekrarlamaktan sıkılıyorsanız, geleceği, aile arabanızı o küçük yaratıkla paylaşacağınız günleri düşünmeye çalışın. Kıyasladığınızda şimdiki can sıkıntınız o zaman çekeceklerinize oranla çok hafif gelecektir!
• Motor ve duyusal yolların gelişmesini sağlayan aktif araştırma ye keşif faaliyetleri konusunda çocuğunuzu cesaretlendirin.
• Evinizi çocuk için tehlikesiz hale getirin. Onun yeni girişimlerini yüreklendirin.
• Halılar ve büyük yastıklar oyun için uygun ve güvenli bir ortam sağlar.
• Oyun parkında kapalı geçirilen zamanı ve diğer kısıtlamaları en aza indirin.
• Mümkünse, çocuğun dışarıyı izleyebileceği bir pencere ayarlayın.
• Alçak raflar kurarak çeşitli oyuncak, nesne ve kitapların her an çocuğun elinin altında olmasını sağlayın. Oyuncakların rasgele tıkıştırıldığı kutular kullanmayın.
• Yeni nesne ya da oyuncakları çocuğa birer birer sunun. Beyin her yaşta yeniliklere tepki verir, ama çocuklar yeni uyarıcılarla karşılaştıklarında çevrelerinde tanıdık nesnelerin bulunmasını tercih ederler.
• Çevredeki ilginç ve parlak renkli görsel uyarıcılar- resimler, posterler, takvimler—çocuğun görsel dikkatini çekmek amacıyla çeşitlendirilebilir.
• Çocuğun dikkatini çevrenin belirli özelliklerine ya da çevredeki bazı nesnelere çekin. Belli bir anda tek duyusu üzerinde yoğunlaşmasını ve enformasyon almasını sağlayın ("bak", "gör", "dokun", "kokla", "tat", "hisset").
• Dil ile duyusal girdiler arasında bağlantı kurmayı alışkanlık haline gelirin. Bebeklerle bile olan bitenler üzerine konuşun. Dil; beynin düşünme, öğrenme ve planlamaya ilişkin bir kontrol merkezi olarak gelişebilmesinin aracıdır.
• Sesli ya da görsel girdi sağlayan oyuncaklar bilişsel becerileri geliştirir, fakat bebeğin bunlarla etkileşebilecek durumda olması önemlidir. İki tavayı birbirine vurmak, beyin açısından, gizlenmiş elektronik parçaların ses çıkartması için bir takım düğmelere basmaktan daha iyi bir gıdadır. Çocuğun neden ve sonuç arasında bağlantı kurabilmesi ve oyuncağının farklı parçalarının işleyişini görebilmesi gerekir. Aynı nedenle, bebeklerin bilgisayar deneyimine ihtiyacı yoktur.