Babası evden gittiği zaman çocuğun duyumsadığı ilk etki psikolojiktir. Kendini terk edilmiş olarak düşünür. Özellikle boşanmanın ilk dönemlerindeki bu terk edilmişlik duygusunu ortadan kaldırmak için baba şunları yapmalıdır:
Çocuğunu çok sevdiğini ve bu sevgisinin sona ermeyeceğini açıkça ve her fırsatta belirtmelidir. Bunu yapmanın çeşitli yollan vardır. Örneğin; çocuk telefonla aranabilir. Bu sadece birkaç dakikayı alır, oysa çocukta "Babam, artık bizimle beraber oturmadığı hâlde beni seviyor ve arıyor" duygusunu uyandırır.
Çocukla ilişkiyi sürdürmenin bir başka olumlu yolu da ona kısa mektuplar, kartpostallar göndermektir. Ona olan sevgi ve özlem bu mektuplarda ortaya konulabilir ve çocuk defalarca okuyacağı bu mektupları, babasının ona olan sevgisinin bir güvencesi olarak sevinçle bekler, saklar.
Çocuğu babasının kendisini hâlâ sevdiğine inandırabilmenin bir başka yol da, çocuğun ihtiyaç duyduğu her anda babasına ulaşabileceğini bilmesidir. Eğer babanın işyeri telefonla aranmaya müsaitse, çocuğa, istediği zaman babasına telefon edebileceği belirtilmelidir. Bu imkân yoksa babanın başka ayarlamalar yapması gerekecektir. Önemli olan, çocuğuna psikolojik açıdan uzakta olunmadığı duygusunu aktarabilmektir.
Kuşkusuz, babanın sevgisini, bağlılığını en iyi belirtecek davranış, özellikle boşanmayı izleyen ilk dönemlerde çocuğunu görmesidir. Çocukla görüşmenin iki yolu vardır:
Birincisi, boşanma sırasında hâkimin kararlaştırdığı veya eşiyle anlaşarak belirlediği düzenli görüşme günleri. Ancak burada çocuğun yaşı ve psikolojik durumu gözetilmeli ve mahkeme böyle karar verdi diyerek ısrarcı olunmamalıdır. Küçük çocuklar özellikle ilk 3 yıl anneye bağımlıdır ve annelerinden ayrılmak onlarda çeşitli psikolojik sorunlara neden olabilir.
İkincisi, bu düzenli görüşmelerin dışındaki görüşmeler ki böyle beklenmedik ziyaretlere imkân bulunması çok daha olumlu olur.
;)
