Ayrılmış ebeveynlerde, çocuğun hafta sonunu geçirdiği ebeveyn (tüm dünyada genelde baba) ile haftanın kalan kısmını geçirdiği ebeveyni bekleyen zorluklar birbirinden farklıdır. Ancak, her iki tarafın ve çocuğun bir adaptasyon sürecine ihtiyacı olduğu muhakkaktır. Çocuğun alıştığı düzenden kopması bir takım duygusal ve adaptif sorunları da beraberinde getirebilir. Bu geçim dönemiyle ilgili olumsuz etkiler, olumlu anne-baba tutumları sayesinde, çocuğun tüm hayatini etkileyen bir sorun yumağı haline gelmeden en aza indirilebilir.
Çocuk tarafından deneyimlenecek sorular şunlardır:
Stabilizasyonu kaybetmeyle birlikte temel güven duygusunun sarsılması (Birbirlerini bıraktıklarına göre beni de bırakırlar mı?)
Ebeveynlere ve kendine yönelik öfke
Boşanmayla ilgili kendini suçlama (Benim yüzümden mi oldu?)
Utanma(Arkadaşlarıma ne söyleyeceğim?)
Çocuk; anne-babasının ortak dilini ve yaptırım gücünü hissedemediğinde ebeveynlerin gücü bölünmektedir. Bunun sonucunda çocuğun da güç kaybetmesi veya tersine boşluktan faydalanarak tüm gücü ele geçirmesi ve her iki tarafı da parmağının ucunda oynatması sık karşılaşılan bir durumdur.
Çocuğuyla sadece hafta sonunda görüşen bir babanın yasadığı en önemli sıkıntı pek çok sorumluluğu ve birebir ilişki yoğunluğunu 48 saate sığdırma zorunluluğudur. Bu nedenle boşanmış babalar genellikle çocuğun rutin hayatini yönlendiren günlük hayat krizlerinden uzak durmaya çalışmaktadırlar. Bu tür babalar için genellikle, ‘Hafta sonu babası’ gibi terimler kullanılmaktadır. Bu tip babalar genellikle uyku zamanı, yeme alışkanlıkları, disiplin yöntemleri gibi alanlarda kriz ve çatışma yasamamak adına kendilerine kalan sınırlı zamanı kuralsız ve eğlenceye yönelik geçirmeyi tercih edebilirler. Bu ilk bakışta bir konfor gibi gözükse de aslında baba-çocuk ilişkisini kısırlaştıran bir durumdur.
Sorumluluğu paylaşma ve kural koyma gibi alanlar ebeveynin çocuğa gücünü hissettirebildiği ve ortak çözüm üretme yetilerini geliştirdiği alanlardır. Bu alanlarda yaşanılan sorunlarda çocuk ve ebeveyn çarpışıp uzlaşarak ileriye yönelik birlikte problem çözme pratiğini geliştirirler. Bu anlamda bu tip günlük hayat krizlerinden kaçan babalarla çocukları arasında gelişmemiş, derinleşmemiş, ileriye yönelik repertuarı oluşmamış bir ilişki yaşanmaya başlanır.
;)
