Bir küçükinsan, tehdidi algıladığı zaman, örneğin sevdiği birine veya kendine yönelik bir saldırıya maruz kaldığında, beyni bedeniyle topyekûn bir işbirliği ve 'uyuma' yönelir ve bu 'mücadeleye' uyum göstermeye çalışır. Küçükinsan’ın duygusal, davranışsal, bilişsel, sosyal ve psikolojik fonksiyonları, değişiklik gösterir. Bu tepkiler heterojendirler ve aşama aşama değişim kaydeder. Kişiye özel bu tepkilerin düzeyi ve doğası, vakadan vakaya olduğunca, kişiden kişiye de değişkenlik arzeder.

Hayvanlar ve insanlar mevzubahis olduklarında ortaya iki ana etkileşimli tepki düzeyinin çıktığı da söz konusu edilebilir. Bunlar aşırı tahrike veya verili anti sosyal düzene tabi de olabilirler. Bu vakalardan mustarip bir çok bireyin, her iki unsuru da içinde taşıyan etkenlere tabi olduğu görülmüştür. Bu da, az önce söylediğimiz üzere, her bir travmatik hadiseye özgüdür. Bağlayıcılığı bulunmayan bu tepkisel unsurlar ve bileşkelerinin 'ilkel' biçimleri, yaşanan anti sosyal düzenlere, ki bebekler ve çocuklara özgü farklı düzenlere göre değişkenlik arzederek gelişime sirayet eder.