Parmak emme çocuklarda psikolojik bir etken olmaksızın 3-4 yaşına kadar görülen ve olağan kabul edilen bir durum. Yüksek oranda beslenmeye bağlı olmuyor ve açlıktan kaynaklanmıyor. Ağızdan haz da alındığı için parmak emme, emme psikolojik doyum da  sağlıyor. Bu nedenle 1 yaş civarı çocukların hemen hemen yarısı parmaklarını emiyor. 18. ayda parmak emme sıklaşıyor ve 3-4 yaşına normal kabul ediliyor. Çocuğunuz 4-5 yaşlarına geldiğinde parmak emme alışkanlığı devam ettiği takdirde ona bu davranışının çocukça olduğunu anlayabileceği bir dille anlatmanız gerekmektedir. Çocuklar bu yaşlarda büyükleri taklit etme eğiliminde oluyor. Ancak eğer 5-6 yaş sonrasında hala parmak emiyor veya hiç emmezken parmak emmeye başlıyorsa, çocuğunuzun hayatında ne gibi kaygı etmenleri bulunduğunu iyi araştırın ve gerekirse bir uzmandan yardım alın. Çünkü ilgili uzmana başvurulmaz ve altta yatan etmen tespit edilemez ise ilerleyen dönemlerde çocukta daha ciddi psikolojik problemler ortaya çıkabiliyor. 

 

Bebekler en çok başparmak olmak üzere, diğer parmaklarını, hatta ayak parmaklarını bile emebiliyor. Bu alışkanlık genellikle anne karnında başlıyor. Bazı bebeklerin doğduklarında parmak veya el bileklerinde görülen kabarcıklar da parmak emme alışkanlığından kaynaklanıyor. Bebeklerin doğuştan sahip oldukları en güçlü refleks, emme refleksidir. Bebek yaşamak için emmek zorunda kalıyor. Doğduktan sonra 4-5 aylık oluncaya kadar sadece emerek besleniyor. Emme aynı zamanda bebek için haz veren bir faaliyet ve psikolojik doyum sağlıyor.  Dolayısıyla zararlı bir davranış olarak görülmüyor. Beslenmeye bağlı parmak emme 1. yılın sonunda kesilebiliyor ve 2.yıldan sonra bu davranış duruyor. İlk 3 yılda çocuk parmak emmenin farkında bile olmuyor. Çok nadir olarak da 5-6 yaşına kadar devam edebiliyor. Normal davranış ve ilişkiler yoluyla da 1 yaşın sonunda bu alışkanlığını terk edilebiliyor. Ancak eğer yürümeye başladıktan ve 1 yaşından sonra da parmağını emiyorsa, bu onun fazla yorgun, rahatsız, mutsuz ve sıkıntılı olduğuna işaret ediyor. Ancak bu ciddi bir problem olarak görülmüyor, onu rahatlatan davranışlardan biri olarak ifade ediliyor.

 

Parmak emmenin çocuklukta uyumu etkileyen bir davranış olmuyor. Anne babalar da parmak emmenin bir hastalık olmadığını ve diş deformasyonuna yol açmadığını bilmeli. Çünkü buna inanan anne baba ve aile büyükleri, çocuklarını kötü bir alışkanlık olarak düşündükleri parmak emmeden vazgeçirmek için çok şiddetli tedbirlere başvurabiliyor. Hatta parmaklarına acı biber sürerek, ellerini kollarını bağlayarak veya dayak atarak onlara unutamayacakları acı verecek cezalar uygulayabiliyor. Oysa bu alışkanlığı terk etmek için alınan uygunsuz tedbir ve cezalar, çocukta uyum problemi yaratabiliyor.