Gelişen ve değişen yaşam koşullarında çocuklar kendilerine aile içinde öyle bir yer belirlemeye başladılar ki! Anne - babaların yoğun çalışma koşulları, çocuklarıyla birlikte çok fazla vakit geçirememe, onların büyümelerini kaçırıyor olma duygularını öylesine kullanır hale geldi ki çocuklar. Anne - babayı yutuyor ve işten arta kalan zamanlarının tamamını kendilerine vermelerini istiyorlar.

Oysa ki, kişilik gelişiminde, bağımsız olma becerisinin kazanılmasında, özgüven duygusunun yerleşmesinde, kendisinin bir şeyler yapabildiğini de görmesi önemlidir. Ebeveyn başlangıçta suçluluk duygusu ile çocuğun her şeyini kendisi yapmaya çalışırsa, en ufak zorluk ve sorunda çocuğu yerine hemen çözüm bulursa, çocuğunun yerine düşünmeye başlarsa, uydu görünümlü - bağımlı çocukların yetişmesi işten bile değildir. Başlangıçta ebeveynin hoşuna giden bu durum zaman geçtikçe onları boğmaya başlar. Öyle ki, kendilerine ayıracak beş dakikalarının olmadığından yakınmaya başlarlar. Her koşulda çocukları onlarsız bir şey yapmayı istemezler; kızmamak gerek, insan öğrenmediği bir şeyi yapmak istemez ve bilmez. Çocuk kendi kendine oynamayı öğrenememiştir, kendine yetmeyi bilmez, çünkü hep yanında çok iyi bir arkadaş olmuştur. Kendi, sorunları çözmede başarılı olamaz, bu güne kadar hep annesi - babası O'nun yerinde çözüm bulmuştur. Yuvada arkadaşı ile arasındaki sorunu anlatınca, "Ben öğretmeninle konuşurum, nasıl sana böyle bir şey yapar arkadaşın?" cümlesinin yerine; "Sen bu sorunu kendin öğretmeninle konuşarak çözümleyebilirsin." olumlu motivasyonu çocuğa özerklik ve güven kazandırır. Kendi yetilerinin farkına varmasını sağlar.