İlişkileri "görebilen" ve duyusal girdileri düzene sokabilen çocuklar, düşünce ve fikirleri düzenlemekte de daha başarılı olurlar. Bazı bebeklerin sinir sistemleri doğuştan bu işe daha uygundur. Çoğu uzman, otistik çocukların içe kapanıklıklarının ve tuhaf davranışlarının deneyimler arasına bağlantı kurma konusunda bir yetersizlikten kaynaklandığını ve bu nedenle dünyayı ürkütücü görüntü, ses ve duyguların bir karmaşası olarak algıladıklarını düşünmektedir. İlginç bir nokta da, bu çocukların başka çocuklar gibi oyun oynayamamasıdır.

Nöronların bu temel düzeyinde olup bitenleri değiştirmek için neler yapılabileceği kesin olarak bilinmiyor. Fakat, dört ile beş yaş öncesinde, henüz beyin hızla gelişmekteyken, somut bilgi parçalarının öğrenilmesine ağırlık vermektense, çocuğa bol bol oyun imkânı sağlamak daha akla uygun görünmektedir. Görüntü, ses, temas ve beden bilincini bağlantılandıran yankafa lobu alanlarındaki olgunlaşmamışlık nedeniyle, birden fazla duyu sistemini ilgilendiren süreçleri ilişkilendirmek (örneğin, bir harfe bakmak ve ona eşlik eden sesi çıkartmak ya da bir sayıyı işitmek ve yazmak) hâlâ güçtür.