Afazi-söz yitimi ( Maviş, 2000), beyindeki organik bir hasara bağlı olarak, dil işlevleri ve bunlar için gerekli bilişsel işlemlerdeki bozukluk olarak tanımlanır. Afazi dilin içeriği veya anlamında, dil yapısı veya formunda, dil kullanımı veya fonksiyonunda ve dil için gerekli bilişsel yetilerde(ör: tanıma, anlama , bellek ve düşünme.) azalma ve bozulmayla karakterizedir. Bu bozukluk  kendisini dinleme, konuşma, okuma ve yazma (her birisindeki bozulma eşit olmak zorunda olmamaktadır) işlevlerinde gösterir. ( Chapey)

Afazi Kuramları
İkinci dünya savaşı sırasında modern afazi kuramları gelişmeye başladı. Temellerini dilbilim, davranışsal ve bilişsel psikolojiyi de içeren farklı yaklaşımlardan alan bu kuramlar belirli isimler altında toplandı. Bu kuramları temelde afazinin doğasına bakış açıları ve terapi süreçlerindeki izledikleri yöntemler açısından inceleyebiliriz.

Didaktik Kuram (İng)
Bu yaklaşıma göre terapi hasarlanmış bilginin yerine konmasıdır. Yaklaşımı benimseyenler terapilerin kuramsal alt yapısına gerek olmadığını düşünür. Afazili bireylerde belirli bir problem varsa belirli bir terapi uygulanmalıdır. Braun 7 farklı afazi tipi için egzersiz programı belirlemiştir (Braun 1973). Terapilerde kullanılan egzersizler kolaydan zora göre planlanmıştır. Lhermitte ve Ducane dilin tekrar-eğitiminin egzersizlerinin dilbilimsel yapı içermediğini, konsantrasyon, dikkat ve koordinasyonu arttırmayı amaçladığını söylemişlerdir (Lhermitte ve Ducane 1965). Dilin teKrar-eğitiminin en az iki temel amacı vardır: leksikal bilgiyi geri çağırma ve bağlama uygun dili ve iletişimi geliştirmedir. Bu yaklaşım kuramsal alt yapısının yetersiz olmasından dolayı eleştirilmiştir.