Çocuklar, oldukça derin bir düşünce bilincine sahiptirler. Biz hesap etsek de etmesek de, onların düşüncelerindeki boyutlar oldukça akıcı ve komplikedir.

Aile olarak yapılacak en büyük hatalardan biri, onların düşüncelerini hafife almaktır. Çocuklar, yarının yetişkinleridir. Onların kendilerine özgü karakterleri, fikirleri ve yaklaşımları vardır. Aynı hatalara zaman zaman okullarda da düşüldüğü görülmektedir.
Bir gün öğrencilerimden biriyle şu diyalogu yaşamıştım:

Öğrencime, derslerde son zamanlarda kendisini dalgın gördüğümü söylemiştim. Bana bunun evdeki yeni doğan kardeşinden kaynaklandığını belirtti.
"Onun ağlamasından mı rahatsız oluyorsun?" dedim.
"Hayır öğretmenim. Ben şimdi okuldayım ve kardeşim evde."
"Peki bu durumun sana ne gibi bir sıkıntı yarattığım kavrayamadım." dedim.
"Şimdi annemi düşünün öğretmenim. Benim okulda olmamdan yararlanarak sadece onu sevecek." dedi.